01/07/12 - Home ความรัก ความสุข ความทรงจำ (ชูเกียรติ ศักดิ์วีระกุล/ ไทย / 2555) - 5+++/5
     ถือเป็นเรื่องที่โชคดีมากๆที่หนังเรื่องนี้กลับมาฉายให้ดูในโรงอีกครั้งที่หอภาพยนตร์เพื่อต้อนรับนิทรรศการภาพถ่าย Homeless ของผู้กำกับมะเดี่ยวหลังจากที่เราพลาดไปตอนหนังเข้าโรงอย่างน่าเสียดาย ยอมรับตามตรงว่าหลายๆส่วนอารมณ์และความรู้สึกของหนังสามารถเทียบแนบกับชีวิตเราได้เยอะแยะมากมายอันส่งผลให้น้ำตาเอ่ออยู่ในหลายๆช่วงเวลาโดยเฉพาะตอนที่สองที่ทำให้เราคิดถึงพ่อและแม่ของตัวเองมากๆเพราะมันว่าด้วยเรื่องของความ รักในแง่มุมของความตาย ฉากป้าจันคุยสนทนาลอยๆประหนึ่งคุยกับวิญญาณของสามีในช่วงต้นนั้นทำเอาน้ำตาเราไหลอย่างไม่รู้ตัว คิดถึงตัวเองตอนเสียพ่อแม่ไปใหม่ๆมากๆ

     หนังประกอบด้วยหนังสั้น 3 ตอนโดยใช้ "ความรัก" เป็นจุดร่วมหลัก มันเริ่มต้นด้วยการก่อเกิดไปสู่การคงอยู่และจบท้ายด้วยการเริ่มต้น จริงๆไม่อยากจะจำแนกหนังออกมาเป็นตอนๆเลยเพราะเรารู้สึกว่ามันเสริมช่วยกันหมด ช่วยกันทำให้แต่ละตอนมันดูสมบูรณ์อย่างที่มันเป็น จากเรื่องของคนเหงาสองคนที่มาเจอกัน เติมเต็มกันและกันแล้วก็ลาจากกันโดยทิ้งบ้างสิ่งอย่างไวในใจให้ได้จดจำ มาสู่เรื่่องการพลากจากแต่ยังคงไว้ซึ่งความรักและห้วงคำนึงแล้วจบด้วยช่วงเวลาตรงกลางระหว่างสองตอนแรก ช่วงที่ไม่มีทั้งอดีตและอนาคตเพื่อให้ผู้ชมได้ครุ่นคิดและออกจากโรงด้วยพลังในการเริ่มต้นใหม่

     ผกก. มะเดี่ยวเก่งมากในการประคองอารมณ์ เก่งในการปรับจังหวะจะโคนให้ขึ้นสุด-ลงสุดในเวลาอันเหมาะสมและเชื่อมต่อแต่ละตอนด้วยอารมณ์ที่ค่อยๆปรับจูนที่ส่งผลให้ผู้ชมไม่เหนื่อยมากเกินไปในการซึมซับดื่มด่ำไปกับตัวเรื่องและสารต่างๆของหนังได้อย่างเต็มที่ และส่วนที่ถือว่าเป็นพลังขั้นสุดของหนังคงหนีไม่พ้นการแสดงของ "เพ็ญพักตร์ ศิริกุล" การระเบิดอารมณ์ช่วงท้ายนี่แทบอยากกราบจองามๆ (อนึ่ง ถ้าไม่มีเพ็ญพักตร์ "นุ่น ศิรพันธ์ วัฒนจินดา" คงได้รับตำแหน่งนั้นไปครอง เธอทำให้เราเชื่อเลยว่าไอ้คนที่มันลังเลใจตัวเองมากๆมันเป็นยังไง)
 
03/07/12 - Cosmopolis (David Cronenberg/ France, Canada, Portugal, Italy/ 2012) - 2/5
     ได้ดูหนังเรื่องนี้ในช่วงเวลาที่ไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่งหลังจากกรำงานหนักและไม่ได้พักมาก่อนถึง 14ชม. แล้วพอมาเจอหนังที่สื่อสารด้วยบทสนทนายาวเหยียด พูดกันตลอดทั้งเรื่องที่ครอบคลุมกว้างมากๆทั้ง Politic, Capitalism, Anarchy, Democracy, Currency, Wall-street Occupied รวมไปถึง Art และ Sex ซึ่งแต่ละอย่างก็หนักๆทั้งนั้น ความฉิบหายก็เลยตามมาด้วยการสัปพงก, งงงวยและตามไม่ทันเลยตลอดทั้งเรื่องซึ่งอันนี้ก็ต้องโทษตัวเองด้วยที่ไม่ได้ตามข่าวและรู้มาก่อนว่าหนังจะดำเนินไปในแนวทางไหน ยอมรับเลยว่าแทบไม่รู้เรื่อง