แด่ ตัวเอง...

posted on 06 Jun 2009 11:25 by seamsee in Articles

*** ผมรู้สึกว่าต้องเขียนอะไรบางอย่าง เพื่อหวังว่าจะทำให้ตัวเองดีขึ้นในตอนนี้ที่ทุกอย่างตกต่ำถึงขีดสุด สิ่งที่เขียนด้านล่างนี้ไม่มีการขัดเกลาใดๆ โปรดเข้าใจและมองผ่านไปใช้ชีวิตตามปกติ ***

 

เรื่องราว

1.

      ในสายวันหนึ่ง ผมหลีกหนีความจำเจในรถยนต์ส่วนบุคคลด้วยการใช้บริการรถขนส่งมวลชน อากาศร้อนอบอ้าวที่บ่งบอกว่าฝนกำลังจะตกในเร็วเวลา การจราจรติดขัดกว่าจะไปถึงโรงพยาบาลก็เสียเวลาไปหลายนาที รู้เช่นนั้นผมรีบเดินข้ามสะพานลอย ดูเหมือนว่าสะพานลอยที่ใกล้โรงพยาบาลคงเป็นที่ๆดีที่สุดที่ขอทานจะมาพักพิงอาศัยโดยหวังคนที่มาคงต้องการพึ่งบุญในการทำทานเพื่อให้สามารถอยู่ในโลกได้ต่อไป ผมเดินผ่านโดยไม่สนใจอะไร แต่สมองคิดไปเรื่อยเปื่อยหลังจากที่เห็นทั้งเด็กและคนแก่นั่งตามจุดต่างๆบนสะพาน กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าโรงพยาบาล มองเห็นชายวัยชราในเสื้อคลุมสีเหลืองหันมามองด้วยสายตาอ่อนล้าแต่แฝงไว้ด้วยความใจดี เขายิ้มกว้างเห็นฝันหลอๆชัดเจน

"ป๊า! หวัดดี" ผมกล่างทักทาย...

 

2.

     เหมือนเดจาวู ผมเดินทางและมองเห็นทุกอย่างเหมือนเมื่อวาน รถติด ผู้คนขวักไขว่ ขอทานนั่งตายแดด เพียงแต่สมองประมวลในสิ่งที่แตกต่าง เมื่อถึงโรงพยาบาลผมรีบดิ่งเข้าห้องฉุกเฉินทันที ผมเห็นชายชราคนเดิมนอนบนเตียงพร้อมสายออกซิเจนระโยงระยาง หายใจเชื่องช้า ผมยืนเฝ้ารอคอยให้เขาแข็งแรงขึ้น จากเช้าย่ำค่ำ ออกซิเจนในเลือดยังคงลดต่ำ ป๊าทำได้แค่ลืมตามอง พูดได้ไม่เต็มคำนัก "อยากกลับบ้าน" เป็นสิ่งที่ผมได้ยินจากปากป๊าตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน แต่น่าเศร้าที่ผมไม่สามารถพาแกกลับได้เนื่องจากหมอไม่อนุญาติ ป๊ามีโอกาสช็อคได้หากทำเช่นนั้น ซึ่งแน่นอนผมไม่กล้าเสี่ยง ผมลาป๊าที่นอนอย่างเหนื่อยอ่อนกลับบ้านด้วยความอาลัยเนื่องจากทางโรงพยาบาลไม่สามารถให้ผู้เยี่ยมค้างคืนได้ คืนนั้นผมนอนไม่หลับ...

 

3.

     เช้าวันรุ่งขึ้น โชคดีที่เป็นวันหยุด ผมรีบบึ่งรถจากบ้านไปโรงพยาบาลด้วยความเร็วที่สุดที่สามารถทำได้ "ป๊าปลุกไม่ตื้นแล้ว!" เสียงจากโทรศัพท์ที่เข้ามาเมื่อหลายนาทีก่อนยังดังกังวาลอยู่ในโสทประสาท จอดรถด้วยความรีบเร่งไปยังห้องที่ป๊าอยู่ สิ่งที่เห็นคือป๊านอนหายใจทางปากทุก 5 วินาที ตาปิดสนิท ไร้การตอบสนองใดๆ แต่แปลกที่หน้าท่านผ่องใสมาก ผมอยู่กับท่านทั้งวันจนหมดเวลาเยี่ยม ลาท่านกลับบ้านด้วยสมองที่ว่างเปล่า...

 

4.

     "ป๊าจากไปแล้วเมื่อ 5 นาทีก่อน" พี่สาวผมแจ้งให้ผมทราบเมื่อผมไปถึงโรงพยาบาล สมองผมยังคงว่างเปล่า ไม่มีน้ำตาใดๆจากผม วันนั้นเป็นวันที่ผมมั่นใจว่าผมมองป๊านานที่สุดเท่าที่เคยมองมา ป๊าหลับ...อย่างสงบ...หลังจากทราบว่ามีมะเร็งอีกก้อนที่เหนือกล่องเสียงเพียง 4 วัน

 

 

ความรู้สึก

     จริงอยู่ที่ป๊าเคยทำให้เราพี่น้องต้องเสียใจเมื่อตอนที่ป๊านอกใจม๊าไปมีอีกคน ตอนนั้นผมเกลียดป๊าเข้าเส้น แต่ครั้งหนึ่งเมื่อป๊าเป็นมะเร็งครั้งแรกแล้วโทรมาหาผมที่ช่วงนั้นหน้าที่การงานหนักมากไม่ค่อยได้กลับบ้านว่า "ป๊าคิดถึง!" ที่ทำเอาผมน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว เมื่อนั้นผมจึงได้รู้ว่าป๊ารักผมและผมรักป๊ามากขนาดไหน จากวันนั้นเราพยายามอยู่ด้วยกันทุกคราเมื่อมีโอกาส แต่เพียงไม่นานป๊าก็จากไป ผมไม่รูว่าผมเสียใจอยู่หรือเปล่า? เพราะทุกการแสดงออกและความรู้สึกรวมถึงความคิดของผมไม่แสดงอาการเช่นนั้นเลย บ้างก็รู้สึกเป็นลูกที่เลว แต่บ้างก็คิดว่าท่านคงไปสบายแล้ว บ้างก็ว่างเปล่าไร้การเคลื่อนไหวใดๆ แต่สิ่งที่ผมรู้สึกกับมันแน่ๆคือจากนี้ไปทุกอย่างจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว ไม่มีอีกแล้วแน่ๆ ขอให้ป๊าอโหสิในสิ่งที่ลูกคนนี้กระทำลงไปด้วยและขอให้ป๊าไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้ว ต่อจากนี้ไปลูกคนนี้และพี่ๆโตพอที่จะจัดการทุกอย่างได้แล้วครับ

 

     แด่คุณพ่อของผมที่จากไปอย่างสงบเมื่อวันที่ 31 พ.ค. 52 โดยหวังว่าท่านคงมีความสุขอยู่กับคุณแม่ของผมที่จากไปก่อนแล้วเมื่อ 29 มิ.ย. 6 ปีก่อนด้วยอุบัติเหตุ อยู่ที่ใดซักแห่งที่ประสาทสัมผัสของผมไม่สามารถเข้าถึงได้...

Comment

Comment:

Tweet

อะ แกไม่ได้ปลูกต้นไม้หรือ

#24 By NiDA MAilO on 2009-06-09 12:14

ดีแล้ว ที่แกเข้มแข็ง

บางเวลาที่คิดถึงพ่อและแม่ หากอยากร้องไห้ จงร้องซะ แล้วเอาน้ำตานั้น มาเป็นแรงขับ ผลักดันชีวิตแกต่อไป

สู้ๆๆๆๆๆๆๆ

ปล. มีเอ็นทรี่วันเกิดฉันที่ส่วนตัวมากกว่าซีรี่ส์ 55555+

#23 By NiDA MAilO on 2009-06-09 12:14

เพิ่งได้เข้ามาอ่าน

ดีขึ้นแล้วก็ดีแล้วครับ

เป็นกำลังใจให้เช่นกัน
Life is Journey

ยังไงชีวิตก็ยังต้องเดินทางต่อ

big smile

#21 By R O C K on 2009-06-08 21:22

มาตอบ...

เล่นที่ไร่ทองสมบูรณ์ จ.นครราชสีมาค่ะ^^
เสียใจด้วยค่ะ

อ่านแล้วคิดถึงพ่อกะแม่

อยากให้เค้าอยู่กับเราไปนานๆ

ถึงแม้เราจะไม่มีเวลาอยู่ด้วยกันเท่าไหร่

กลัวจัง

^0^

#19 By tae_moship on 2009-06-08 18:54

ท่านคงยิ้มอยู่บนสวรรค์นะครับ

เป็นกำลังใจให้คับ
เป็นกำลังใจให้คะ
เสีใจด้วยนะคะ
เศร้า เกินกว่าจะบรรยายบางอย่างเรารับรู้
แต่ยากที่จะเข้าใจ

เป็นกำลังใจครับ
เอามืออังที่จมูก
เรายังหายใจ
แหงนมองท้องฟ้า
โลกช่างกว้างใหญ่

ด้วยมิตรภาพครับ
big smile
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจครับ

ตอนนี้ผมพอจะรู้แล้วครับว่าควรเลิกเศร้าเสียทีแล้วดำเนินชีวิตต่อไป (โชคดีครับที่ไม่นานอย่างที่คิดไว้)

ขอบคุณจริงๆครับทุกคน

#15 By Seam - C on 2009-06-08 08:07

สัปดาห์ที่แล้วก็งุนงงเล็กๆ ว่ามรสุมชีวิตที่คุณเซียม-ซีว่าไว้คืออะไร แต่ตอนนี้เข้าใจแจ่มกระจ่างแล้วครับ _/\_

ก็ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ ขอให้ท่านไปสู่สุคติ ...ท่านทั้งสองคงกำลังเฝ้ามองลูกๆ ของท่านที่เติบโตอย่างเข้มแข็ง ด้วยสายตาที่รัก เป็นห่วง และคิดถึงทุกคนจากบนฟากฟ้าที่ไหนสักแห่งหนึ่งครับผม

#14 By บลูยอชท์ (125.25.26.88) on 2009-06-08 00:42

ขอให้พ่อคุณ Seam-C ไปสู่สุขคตินะครับ...

#13 By BdMd (124.122.132.228) on 2009-06-07 15:58

ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ

#12 By Navagan (61.7.178.10) on 2009-06-07 12:20

เวลาจะช่วยให้เราดีขึ้นครับ

#11 By zoxmok on 2009-06-07 10:21

เสียใจด้วยครับ ขอให้ผ่านมันไปได้ด้วยดี

#10 By omega on 2009-06-07 09:36

อ่านลงมาถึงย่อหน้าความรู้สึก
และพอเรื่อยลงมาถึง Tags น้ำตาวิ่งขึ้นมาเลย

เสียใจด้วยนะครับ

#9 By eak early : เอกเช้า on 2009-06-07 00:42

ท่านได้พักผ่อนอย่างสงบแล้วครับ...

#8 By wesong on 2009-06-06 22:24

ผมเข้าใจความรู้สึกของพี่อย่างสุดซึ้งครับ เพราะแม่ของผมก้อจากผมไปด้วยโรคร้ายนี้ เมื่อสิบเอ็ดปีก่อน เข้มแข็งและก้าวต่อไปคับพี่ ท่านไปสบายแล้ว เหลือแต่พวกเราที่ยังต้องลำบากกันต่อไป

#7 By Faris Cassidy on 2009-06-06 21:47

เสียใจด้วยและขอให้พี่ดีขึ้นครับ

#6 By nanoguy on 2009-06-06 21:33

แล้วมันจะถึงคิวของเราค่ะ
.
.
เสียใจด้วยนะคะ
เข้มแข็งไว้ค่ะ

#5 By ArchmaniaC on 2009-06-06 18:57

คุณพ่อท่านไปสบายแล้ว และเราเชื่อว่า คุณพ่อรู้ว่าเซียมรักท่านมากแค่ไหน

สู้ๆนะ

#4 By NiDA MAilO on 2009-06-06 18:03

เสียใจด้วยครับ

#3 By sansanae on 2009-06-06 17:59

ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะ

อย่างน้อยคุณก็ได้รู้ว่าท่านรักคุณ และคุณรักท่าน

เป็นสิ่งที่ดีแล้ว

จากนี้คงต้องอาศัยเวลา

เป็นกำลังใจค่ะ

#1 By มโนภาพ on 2009-06-06 13:50