สิ่งหนึ่งที่คนดูหนังนั้นชอบมากๆก็คือการได้ดูหนังเรื่องที่เราไม่รู้ข้อมูลใดๆของหนังมาก่อนหรือไม่คิดจะดูหนังเลยอยู่แล้ว แต่เมื่อได้ดูกลับทำให้รู้สึกชอบ หลงรักและเซอไพรส์มาก สำหรับหนังสือนั้นก็เช่นกัน...

 

     จากที่ผมได้หนีหน้าที่การงานเพื่อไปจับจ่ายช๊อปหนังสือในงานหนังสือที่ศูนย์ประชุมเมื่อตอนต้นเดือนนั้น ด้วยเวลาอันน้อยนิดเท่าไข่มดทำให้ผมไม่สามารถที่จะเลือกดูหนังสือได้อย่างพินิจพิเคราะห์มากนัก หากเล่มไหนที่ทำการบ้านมาก่อนก็ไปคว้ามาโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก แต่หากเล่มไหนที่ไม่รู้จักมาก่อนก็ต้องไปลุ้นเอาเองอีกทีตอนอ่าน และเล่มที่จะกล่างถึงนี้ก็เป็นหนังสือในกรณีหลังครับ ที่ยังให้ความรู้สึกดั่งย่อหน้าแรกที่กล่าวไปด้วย

 

โรคลากไส้ดินสอชั่วลัดนิ้วมือเดียว โดยนักเขียนกวีนาม อุเทน มหามิตร

 

 

           ผู้เขียนให้คำจำกัดความหนังสือเล่มนี้ว่าเป็น "หนังสือจิตเวช" ด้วยภาษาที่โลดเล่นและจินตนาการอันท่วมท้น จนดูเหมือนผู้เขียนสามารถหยิบจับอะไรก็ได้มาเขียนให้ผู้อ่านได้ขบคิด ได้รู้สึก (ทั้งที่ดีและตรงกันข้าม) หรือได้ขำเฮฮา และไม่เพียงแต่การหยิบจับสิ่งภายนอกเท่านั้น ผู้เขียนยังเหมือนแหวกว่ายไปในสมองของตนเพื่อไปไขว่ขว้าบทกวีสะอึกๆ (แต่อาจไม่สะอาด) ออกมา จนได้รับการยกย่องว่าเป็น "กวีที่ชั่วร้ายและอันตรายต่อผู้อ่าน"

 

 

"สิ่งที่เจอ"

 ผมเข้ามาอาศรมวันแรก

เจอกิ้งก่า! มันวิ่งจู๊ดขึ้นต้นไม้

เจองูแส้หางม้า! มันเลื้อยปรู๊ดเข้าพงหญ้า

เจอคางคก! มันทำตัวเป็นก้อนหินข้างทางทันที

เจอชาวอาศรมฯ! พวกเขาไม่มีเรื่องพูดคุยกับผม

เจอเด็กหญิงวัยสี่ขวบ! มันเสือกด่าผมว่า "ไอ้เหี้ยๆ"

เจอรองเท้าข้างหนึ่ง! มันถูกหมาคาบมาแทะจนพรุนไปหมด

เจอเชือกชิงช้าขาดรุ่งริ่ง! มันไม่มีไม้กระดานผูกให้หย่อนก้นนั่งไกว

เจอผีเสื้อสวยชะมัดยาด! มันบินหายวับอย่างกับเมื่อตะกี้ผมคิดไปเอง

เจอนกกาน้ำสีดำเมือบ! มันไม่โฉบกินปลานานจวนกระด้างตายคาตอไม้

เจอเศษกระดาษ! มันเป็นเส้นตารางแสดงงบประมาณรายการใช้จ่ายยอื้อซ่า

เจอป้ายระวังแตนต่อย! มันไม่เห็นบินมารุมต่อย ถึงแม้ผมแทบจะเดินเข้าไปชนรัง

เจอใยแมงมุมร้าง! มันพันติดผมเผ้ายุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงแต่ผมปล่อยไว้ไม่สางออก

เจอหนังสือเก่าโครตๆ! ผมดึงมันออกมาจากชั้น เปิดเบาๆ ก้มสูดกลิ่นเนื้อกระดาษเหลืองๆ

เจอหมอนรองนั่ง! ผมเอามาต่อกันกลายเป็นฟูกนอน กางหนังสือปรกหน้า หายใจช้าลง และจากไปอย่างสงบ

 

 

     บางบททำให้คิด บางบททำให้หวาดเสียว บางบททำให้กระอักกระอ่วม บางบทสร้างรอยยิ้มที่มุมปาก บางบทเล่นเอาขำก๊าก...

 

 

"นิ้วเละ"

บ่ายๆ อากาศร้อนอบอ้าวระอุระยำๆ วันหนึ่ง

ผมนั่งคุ้ยเขี่ยเศษๆตัวหนังสือ ด้วยความง่วงหาว

มีมดแดงหหลายสิบตัวบนต้นมะม่วงงาช้างสุกๆ

ไต่ฉีดฉี่ฉุดๆเป็นทางลงมารุมกัดนิ้วที่หนุนดินสอหลับ

โอ้, โว้ย! นิ้วของผมถึงกับกระเด้งดีดชักชี้เด่

ไอ้พวกมดแดงเวรยังไม่ยอมถอนเขี้ยวคืนง่ายๆ

พวกมันกัดจมกะเอาจนนิ้วด้านชา ตายไปข้างหนึ่ง

ผมลุกเตะเก้าอี้คว่ำ วิ่งรี่เข้าครัว

วางนิ้วมือมดบนโต๊ะอาหาร

แล้วใช้มึดปังตอสับ ๆ ๆ

สับมันทั้งผ้าปูโต๊ะลายลูกไม้หวาน ๆ

เอือก...นิ้วมือทยอยกุด หล่นกระเด็นไปไหนหมดแล้ว

แต่ผมหายใจโล่ง หายเจ็บแผลจากมดกัดซะที

 

     เป็นหนังสือที่เหมาะกับการเหน็บติดตัวไว้มากๆครับ ว่างๆหยิบมาอ่าน มาลุ้นว่าจะได้กวีแบบไหน ได้คิดดี, ได้อ้วกดีหรือว่าได้ขำดี

 

 

"ท่ามกลางกระแสการฉี่ร่วมสมัย"

เอางี้!

คุณเคยกระโดดปัสสาวะมั๊ย?

มันเป็นเกมท้าประลองจากสมองตาตุ่ม

คุณยังรู้จักความสนุกนี้น้อยไป

ประการแรก

ควรระวังเรื่องพื้นที่

กำไว้หลวมๆ ไม่กระโชกโฮกฮาก

ปล่อยไหลพุ่งตามธรรมชาติ

อย่าควบคุมการกระเด็น

เริ่มกระโดดหมุนตัวตามเข็มนาฬิกา

จังหวะกระโดดขึ้นลงตามตัวเลขแต่ละชั่วโมงๆ

อย่างช้าๆ อย่ารีบร้อนหรือตื่นเต้นลิงโลด

หมุนไปจนครบรอบกะปริมาณน้ำให้พอดีเป๊ะ

เมื่อสุดแล้ว

ตัวเบาสบาย

คุณจะกลายเป็นเกสรตัวผู้

กลางกลีบดอกไม้ที่บางสะพรั่ง

 

 

     ข้อมูลเพิ่มเติม: หนังสือเล่มนี้พิมพ์ครั้งแรกในรูปแบบหนังสือทำมือครับ ส่วนหนังสือที่ผมได้มาเหมือนกับหน้าปกด้านบนนั้นเป็นการพิมพ์ครั้งที่สองครับ โดยสำนักพิมพ์ชายขอบ เป็นการรวมเล่มกับหนังสือทำมือของผู้เขียนคนเดียวกันนี้อีกเล่มในชื่อ "ทะเล่อทะล่า 2- 3 บระทัด" ในชุดงานกวีนิพนธ์กล้ำกลืนสยดแสยะ โดยด้านหนึ่งก็เรื่องหนึ่ง หากพลิกหนังสือไปอีกด้านก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง 2 in 1 ครับซื้อหนึ่งได้ถึงสอง ราคาหน้าปก 180 บาทครับ

Comment

Comment:

Tweet

เพิ่งเห็น เลยแวะมาบอกว่า คุรอุเทน เพิ่งเดินทางออกจาร้านหนัง(สือ)๒๕๒๑ ไปเมื่อวานนี้เองครับ
ไม่งั้นจะเอาบลอกนี้ให้เขาดู 55

ทั้งสองเล่ม(ที่เป้นเล่มเดียว)นี้ ยังมีขายแบบทำมืออยุ่ที่ร้านด้วยครับ big smile big smile

#7 By filmsick on 2009-04-27 13:20

wesong: big smile

ArchmaniaC: ใช่ครับ ตอนอ่านครั้งแรกก็งงว่าเอ๊ะ! นี่มันกวีหรือว่ะ แต่สรุปสุดท้ายแล้วมันก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ความรู้สึกมากกว่าภาษาสวยๆน่ะครับ

นั้นแหละครับ! โรงเดียวกันเลยครับ รอบผมก็คนน้อยครับประมาณแค่ 5 คนเองแต่ไม่โชคดีเท่า

NiDA MAilO: หนังสือไม่ต้องคิดอะไรมากเลยเว้ย!แก แค่รู้สึกตามพอ

ชั้นก็คงอยากรอให้มันปวดเตือนก่อนอะ อยากรู้ว่าเป็นไง เหออออ

Mc'Murphy: ลองหามาอ่านนะครับ big smile

eak early : เอกเช้า: ขอบคุณครับ big smile

#6 By Seam - C on 2009-04-23 08:14

ดีใจด้วยที่ได้หนังสือที่ถูกใจครับ
มีความสุขไปด้วยเลย big smile

#5 By eak early : เอกเช้า on 2009-04-22 23:34

น่าอ่านโค-ต-รๆ sad smile

#4 By Mc'Murphy (125.24.35.99) on 2009-04-22 16:08

ฉันไม่ค่อยเก็ตกวี ซะด้วยซิ

อ่านยากไหมแก

ปล. อย่ารอให้ฟันคุดปวดเตือน แล้วค่อยผ่า เพราะมันจะเจ็บปวดรวดร้าว มากกว่าผ่าตอนยังไม่เจ็บเตือน หลายเท่านัก
ฟันคุดนะไม่ใช่ท้องอย่าเข้าใจผิด ที่มีเจ็บเตือน 555+

#3 By NiDA MAilO on 2009-04-22 14:54

น่าสนใจ
.
อ่านแล้วเหมือนลืมภาษาสวยๆ ที่ช่างรังสรรค์ปั้นแต่งจนมองข้ามอารมณ์ที่้ต้องการสื่อไป ^_^ น่าสนใจๆ
.
.
ปล. เมื่อวานไปดู Monsters VS. Aliens ที่ EGV ปิ่นเกล้าค่ะ คิดว่าโรงเดียวกัน -_-' เพราะมือดำๆ 3 มือยังคงอยู่บนจอ.....-_-
.
แต่ไปวันธรรมดา คนน้อย ... ตอนท้ายที่ทิ้งไว้ว่ายังไม่จบเลยไม่มีใครลุกก่อนเครดิตวิ่งซักคน
.
จริงค่ะ ....ไม่ต้องเสียดายตอนที่คุณเซียมซีพลาดไปหรอก -_-

#2 By ArchmaniaC on 2009-04-22 09:03

แปลกๆ ดีconfused smile ขันน้ำ ขันน้ำ

#1 By wesong on 2009-04-22 09:03